9 maand zwanger zonder kind

Een aantal dagen terug. Het is vrijdag 1 oktober 2021 en ik stel vast, na het bekijken van mijn agenda, dat er ons net 9 maanden resten tot de definitieve emigratie naar Polen. Even een stressmoment komt in me op maar nadien blijdschap. 9 maand is zoals een zwangerschap maar nu zonder een kind te baren. Hoezo, nu ineens , nog 9 maanden. Ja, eigenlijk al een jaar later dan eerst voorzien. Er waren niet één maar twee redenen.

Zoals geschreven in de vorige blog Kopen en verbouwen tijdens Corona heeft Covid heel wat roet in het plan gegooid. Later bleek er nog veel meer te schelen en liep het emigreren en bij uitbreiding al de rest in het honderd. Vanaf Kerstmis 2020 viel het plafond op mijn hoofd en ik wist het zelfs niet. 

December 2020. Na een week werken in ons huis keren we terug naar België. Ik was op dat ogenblik thuis bij een tijdelijke technisch werkloosheid. Een paar dagen later werden we op de hoogte gebracht dat het ouderlijk huis van onze buurman afgebrand was. Hulp was dus welkom omdat het al volle winter was. daar ik toch thuis was keerde ik al na een week terug naar Podobin om mijn hulp aan te bieden. Doel was om zo snel mogelijk al wat gebrand had te verwijderen en om zo spoedig mogelijk opnieuw een dak te kunnen bouwen. De meeste muren hadden wel vuur gekregen maar waren nog stabiel genoeg. Enkel de zolder moest heropgebouwd worden.

Ik heb er een aantal dagen meegeholpen tot alles was opgekuist en mijn verblijf nog wat aangevuld met werkjes in eigen huis. De dag van het vertrek naar België leek het of ik een verdikking had in mijn linker kaak. In België zou ik wel even bij de dokter gaan en komt het wel in orde. Mijn huisarts had net een paar dagen verlof genomen zodat ik naar de dokter van wacht ging die me de raad gaf naar een tandarts te gaan. "Het zal een abces zijn, neem alvast volgende medicatie". Dit was op een vrijdag. Op zondag was de zwelling al een stuk groter geworden maar had ik er eigenlijk geen last van, geen pijn. Op bezoek bij de tandarts bracht niet veel verheldering mee; scan van alle tanden liet ook geen problemen zijn. Weer kreeg ik wat medicatie te nemen. 2 dagen later was de zwelling weer groter en kon ik mijn huisarts, die ondertussen terug uit verlof was, zien. Daar ik nog steeds geen pijn had nam hij toch onmiddellijk een wijs besluit om me naar het ziekenhuis te sturen bij een neus en keelspecialist. Ook hier weer een aantal onderzoeken waarbij gedacht werd aan een verstopping van de speekselklier. Ik zou 2 dagen in het ziekenhuis blijven met baxters en opvolging. Ik vond die piste al niet normaal daar ik nog evenveel speeksel aanmaakte als ervoor. Zodoende 2 dagen later: "U mag het ziekenhuis verlaten, maar ga onmiddellijk naar het UZB"...

In het UZ had ik een afspraak met een specialist hematologie en een chirurg. Dat laatste vond ik al raar maar in ziekenhuizen zijn nu eenmaal veel chirurgen. Na het bekijken van de nu nog groter geworden zwelling werd me gezegd dat er een punctie zou volgen om te zien wat de zwelling inhoud. Een paar dagen na deze punctie werd ik opgebeld voor al snel een volgende afspraak. men zou een beenmergpunctie doen, een scan en nadien  een poortkatheder plaatsen. Moest ik me nu zorgen maken? 

"Mijnheer, u heeft een lymfoom" werd me meegedeeld na de punctie. Het woord kanker werd nog niet uitgesproken maar ik had het al wel begrepen. Toen viel het plafond op mijn hoofd, vielen al mijn toekomstplannen in het niets, mijn wereld stortte in. "U hebt 64% kan op genezing" kreeg ik nog mee terwijl ik naar mijn kamer ging waar ik de eerste chemo zou krijgen na het inplanten van de poortkatheder. En nu?...

De eerste chemo viel mee en had al veel resultaat. De bal van ondertussen al 7 cm was grotendeels ontzwollen. Er zouden echter nog 5 chemokuren en 2 nabehandelingen volgen, dit om de 3 a 4 weken. Maandenlange afwezigheid op het werk zouden volgen maar de drang om in Podobin werd groter. Waar kon ik beter alles verwerken dan daar. telkens ik kon en me goed genoeg voelde  trok ik voor 7 tot 10 dagen naar Polen om verder te werken. Ondanks de moeheid en slechte momenten was dit voor mij de beste hulp ter genezing. Op 27 juli 2021 werd ik onder voorbehoud van nog 2 jaar om de 3 maand op controle te gaan, genezen verklaard. Ze verklaren je niet echt genezen, eerder onder voorbehoud maar er zijn bij de laatste scan geen slechte cellen meer gevonden.

Ondertussen werd het dus oktober en ben ik sinds augustus opnieuw aan het werk. Er werden ondertussen al wat aanpassingen gedaan qua werkverdeling en ik stond ondertussen ook op de loonlijst van een andere eigenaar. Het plan om eerst alle controles te ondergaan, nog 2 jaar, leken me veel te lang. Ik kan mezelf niet meer motiveren om mijn werk met evenveel goesting als voor mijn ziekte uit te voeren. Dit heeft wel verschillende redenen. Hoever staan we in Polen? Kunnen we onze droom B&B al vroeger openen? 

Vrienden in je naaste omgeving zijn goed en proberen je wat op te monteren. Vrienden die je 1400 km verder toevallig tegenkomt zijn des te meer belangrijk. Vrienden die dezelfde droom willen waarmaken begrijpen je het best. Wij leerden ze kennen via FB, een koppel uit Friesland, die volgend jaar ook emigreren naar Polen en niet zo ver van bij ons. We noemen elkaar al buren al kan het wel een uurtje duren om elkaar te ontmoeten. Ook al hebben we elkaar nog maar een keer in levende lijve gesproken. Daar gaat het in het leven om, je droom waarmaken. Dit heeft me enorm gesteund tijdens mijn ziekte. Nu we al zo ver staan , niet opgeven en je droom verder uitwerken. Waarom nu nog eens één jaar of twee wachten om de stap te zetten? Binnen 9 maand en minder is het zover. Nu is het plannen en lijsten maken. Wat moet er allemaal in België geregeld worden en wat allemaal in Polen. Het worden nog hectische maanden maar als goede buren helpen we elkaar met tips en ervaringen.