Hoe het allemaal begon

Sprookjes beginnen steeds met "Er was eens...".

Ik dacht eerst de titel van deze blog ook zo te noemen tot ik in mijn eigen zei: "dit is geen sprookje maar de werkelijkheid"

Een lang gekoesterde droom die we beide onwetend hadden tot we toevallig zelf in een B&B verbleven. Dit was in B&B Die Alte Scheune op enkele kilometers van de Duits-Belgische grens. 4 nette kamers door de gastheer vanuit een stal als basis zelf verbouwd. Vanuit de eetkamer/keuken maar ook beide kamers op het gelijkvloers heb je een mooi zicht op de de weidse glooiende horizon. Ik noem het geen bergen want die heeft België niet, zo herinner ik me nog van een les aardrijkskunde in de lagere school heel lang geleden.

"Dat wil ik ook doen", zei ik tegen Emma, mijn echtgenote. Iets op mijn eigen, niet te groot en zoveel mogelijk zelf opbouwen. Aan de andere kant van de tafel kwam volmondig "ja, dat wil ik ook" en dat was het ogenblijk dat het startsein was gegeven op zoektocht naar een geschikte plaats om onze droom gestalte te geven. Niet zo gemakkelijk bleek later...

Voorwaarde, volgens ons dan toch, is het vinden van een geschikte locatie waar je jezelf goed bij voelt en waar je aan je gasten iets kan aanbieden. Een hutje in het midden van de Sahara was voor ons dus als eerst geschrapt van de lijst ;-) . Eigenlijk zijn we op zoek gegaan in eigen land. Ik weet niet of België een teveel heeft aan B&B's maar dat bekijken we wel als we iets vinden. Daar we wonen net niet op de taalgrens kozen we voor Wallonië. Niet voor de prijs, al speelt dit wel een rol op het einde, gingen we ook voor het meer groene, heuvelachtige landschap. De eerste locatie was zo plat als een vijg.....

De eerste locatie die we vonden was na een tip dat een eigenaar wel een deel van zijn gebouwen wou verhuren in Vloesberg. Een oude watermolen met nog aanwezig rad en een huis groot genoeg perfect voor een B&B. Langs het pand een kleine beek en een officiële fietsroute langs de deur. de naam was al snel gevonden en vastgelegd op dns om geen kapers voor de kust te hebben. "B&B le moulin du Wahier" zou die gaan heten. heel snel echter viel dit plan in deugen daar de eigenaar het administratief niet in orde kreeg. Een eerste teleurstelling in twee delen want los van het feit dat de plannen niet doorgingen konden we ook niets meer doen met onze geregistreerde naam. Een eerste les voor de toekomst.

Gelukkig was er nog geen logo gemaakt zodat we nog niet teveel kosten gemaakt hadden. Wat we nu wel deden was op zoek naar een algemene gemakkelijk uit te spreken naam die we overal konden gebruiken. En eens de naam gevonden kon er nagedacht worden over het logo. Dat logo werd een eikenblad :-) . Nu zal ik wel een woordje uitleg moeten geven want het is naderhand wel wat vergezocht geweest. Met telkens 3 letters van onze voornaam was de naam snel gevonden: De E,M en A van Emma (ze heet eigenlijk Emanuela) en de R, I en K van Erik. Zo is EMARIK ontstaan. Hoe is nu het logo ontstaan? Wel door iemand die ons logistiek wou helpen en ook 3 letters in zijn voornaam terugvind in Emarik. Als we die 3 letters wegnamen bleef er eik over en een eik heeft eikenbladeren... :-) Slaat dus nergens op maar alle begin is moeilijk, ook bij het kiezen van een logo. Het tweede logo vond ik ergens op een site waar je gratis logo's kan genereren. een logo waar je twee dingen in ziet en dus achteraf ook niet goed genoeg. De ene zag er een brug en water in, ik zag er dan vooral een bed met 2 hoofdkussens in. Het derde en huidig logo is een kunstige "E" met de tekst B&B EMARIK - od 2022 (vanaf 2022), simpel en mooi. Ik heb altijd de term KISS onthouden. Niet de popgroep Kiss maar de term "Keep It Simpel Stupid". We zijn nog steeds aan het leren.

Via een IMMO-site terug op zoek maar nu een landschap met echte heuvels. Niet zoveel mogelijk in België of je moet naar de provincie Luxemburg. Ik liet mijn oog vallen op een restaurant dat zou sluiten dat uitgebaat werd in een oud hotelletje met 8 kamers. Met wat verbouwing konden we er 4 kamers van maken met badkamer; de plannen zaten al na één bezoek al in mijn hoofd. Een achtergelegen camping en een trappistenklooster/brouwerij niet te ver weg was voor mij weer een uitstekende locatie. De prijs viel mee maar we moesten bij de bank wat lenen. Om de aankoop te kunnen doen moest wel eerst mijn eigen woning verkocht geraken en daar knelde het schoentje want dat ging zoooo traag.

Door de traagheid der dingen en dat Emma het Frans niet machtig is hebben we ook dit idee laten varen. Geen probleem, er waren ook geen kosten gemaakt. Op naar het volgende en dat was verder dan ik dacht...

Ondertussen stond de vakantie voor de deur en lieten de plannen even rusten om na het verlof verder op zoek te gaan. Nu was de vraag "waar gaan we op vakantie?" "Laat ons eens naar mijn geboorteland Polen gaan" zei Emma. "Jij bent er nooit geweest en voor mij is het weer een tijd geleden". Een paar weken later zaten we op het vliegtuig dat ons vanuit Zaventem naar Krakau zou brengen. Eens daar aangekomen had ik een wagen gereserveerd om een deel van het land te verkennen. Onze uitvalbasis was daar Zator. Thuisgemeente van het grootste Poolse attractiepark Energylandia.

Met het vliegtuig naar Spanje, Turkije of Polen is ongeveer even lang vliegen, tussen 1 1/2 en 2 uur. Gelukkig is op alle Europese luchthavens ook Engelstalige uitleg want voor mij was Pools toen nog Chinees. Ik kon enkel Tak en Nie (Ja en Nee). Wat me opviel was de properheid en modern uitgeruste infrastructuur. Ik had er verkeerdelijk een totaal ander beeld van maar voelde me er onmiddellijk thuis. En thuis is een goede basis voor een B&B. Plan C was geboren.

De maanden die volgden na onze vakantie met bezoek aan Zakopane, Wieliczka, Krakau en natuurlijk in Energylandia(Zator) besteedde ik uren naar het afschuimen van huizen tussen Krakau en Zakopane. Ja, hier waren echte bergen en er is heel veel te zien. Uit een selectie van een 20-tal huizen had ik er 6 overgehouden die we bij een volgende reis zouden bezoeken. Ideaal ergens tussen beide steden zodat je nooit te ver hoefde rijden. Het was nog winter in Zakopane toen we daar in ons hotel incheckten. We hadden de volgende dag al afspraak met Piotr, de makelaar van de eerste 2 te bezoeken huizen.

Piotr was mooi op tijd. We hadden aan een tankstation afgesproken om vandaag dicht in de buurt de woningen te bezoeken in de gemeente Niedźwiedź. "Dat betekend Beer" zei Emma tegen mij en ik had mijn 3de woord geleerd. Er zouden en zullen er nog veel volgen. Het eerste huis was groot en eigenlijk instap klaar. Ok, er moesten een aantal badkamers gemaakt worden maar daar was voldoende plaats voor. Echter ondanks de grootte van het terrein was het grootste gedeelte een helling en kon je aan de woning niet parkeren. Dan maar verder naar de 2 de woning, 100 meter verder.

De tweede woning lag amper 100 m verder, wat afgezonderd van de hoofdbaan wat ik al niet slecht vond. Een brugje van een waterloop over en daar rechts stond de woning. Zoals veel woningen had ook deze nog geen gevelbekleding en was het eigenlijk een niet afgewerkte verbouwing. Elektriciteit niet afgewerkt, geen verwarming, geen vloer, geen isolatie in het dak,... maar dus ook een stuk goedkoper. Het gras stond er één meter hoog en een paar struiken waren boom geworden die tegen de dakrand stoten bij hevige wind. Eerste indruk was niet wauw maar ik vroeg toch een rondgang. Emma zag het helemaal niet zitten en liep maar mee om me tevreden te stellen. met mijn ervaring in de bouw zag ik overal door en zag ook wat ik er kon van maken: "Perfect zei ik", "dit wil ik kopen" Eén uur later zaten we samen met de makelaar en de eigenaar. Met 500€ als voorschot want meer hadden we niet op zak betaalden we een eerste voorschot. We hebben ons huis.

 

Volgende blog: Kopen en verbouwen tijdens Corona