Ok, de teller is dan gestart en loopt tot eind juni 2022, hier is alles nog normaal. Hoe dikwijls heb ik in mijn leven al niet eens moeten aftellen? Veel, heel veel. Aftellen naar het einde van het schooljaar, aftellen naar het begin van mijn legerdienst. Daarna aftellen tot het einde van mijn legerdienst. Aftellen naar een reis, een huwelijk, bouw van mijn eerste woning. Het is gewoon elke dag een dag afvinken naar een bepaald doel. Soms moet je er wel iets voor doen zoals tickets bestellen of goederen aankopen. Nu, echter, komt er wat meer bij kijken. Het is meer dan op vakantie gaan, meer dan verhuizen naar een nieuwe woning. Voor sommigen lijkt dit op vakantie en ja we gaan naar een nieuwe woning maar dan wel in een ander land. Ze noemen dat emigreren. Hoe doe je dat?

Een aantal dagen terug. Het is vrijdag 1 oktober 2021 en ik stel vast, na het bekijken van mijn agenda, dat er ons net 9 maanden resten tot de definitieve emigratie naar Polen. Even een stressmoment komt in me op maar nadien blijdschap. 9 maand is zoals een zwangerschap maar nu zonder een kind te baren. Hoezo, nu ineens , nog 9 maanden. Ja, eigenlijk al een jaar later dan eerst voorzien. Er waren niet één maar twee redenen.

Zoals geschreven in de vorige blog Kopen en verbouwen tijdens Corona heeft Covid heel wat roet in het plan gegooid. Later bleek er nog veel meer te schelen en liep het emigreren en bij uitbreiding al de rest in het honderd. Vanaf Kerstmis 2020 viel het plafond op mijn hoofd en ik wist het zelfs niet. 

In de vorige blog Hoe het allemaal begon kon je lezen hoe we aan ons huis zijn geraakt en in maart vorig jaar een voorschot betaalden. Rozengeur en maneschijn, en toen kwam de pandemie. Het ver van ons bed verhaal kwam nu snel dichterbij, de grenzen over. Wat nu?

We kregen een papiertje mee dat we een optie namen op het huis. De rest van het voorschot dienden we binnen de 14 dagen te betalen. Ook nu weer één van de vrienden die ons uit de nood helpt om op korte tijd ons de nodige euro's voor te schieten. Maar nu sloten ook de grenzen. Hoe gaan we de koop kunnen afhandelen. Een geluk bij ongeluk dat bijna alle landen landen met Corona getroffen werden wat dan weer voor het nodige begrip zorgt en we samen naar een oplossing konden uitkijken. De oplossing was om de koop met een volmacht drager te doen. Lijkt eenvoudig maar wie kan je vertrouwen in een land waar je maar 2 maal bent geweest. Ook hier heeft mijn jaren omgaan met mensen op het werk de nodige mensenkennis bijgebracht. Onze makelaar in Polen, ja die kreeg mijn vertrouwen. Eén klein probleem, hij spreekt alleen Pools en ik niet. Er volgden de weken nadien 10-tallen e-mails die ik eerst vertaalde naar het pools met één programma en terug vertaalde naar het Nederlands met een andere programma om zeker te zijn dat er geen fouten in zaten. Het communicatiesysteem was opgestart.

Sprookjes beginnen steeds met "Er was eens...".

Ik dacht eerst de titel van deze blog ook zo te noemen tot ik in mijn eigen zei: "dit is geen sprookje maar de werkelijkheid"

Een lang gekoesterde droom die we beide onwetend hadden tot we toevallig zelf in een B&B verbleven. Dit was in B&B Die Alte Scheune op enkele kilometers van de Duits-Belgische grens. 4 nette kamers door de gastheer vanuit een stal als basis zelf verbouwd. Vanuit de eetkamer/keuken maar ook beide kamers op het gelijkvloers heb je een mooi zicht op de de weidse glooiende horizon. Ik noem het geen bergen want die heeft België niet, zo herinner ik me nog van een les aardrijkskunde in de lagere school heel lang geleden.